Label: Yoga

New Year, new mood, new place

New Year, new mood, new place

Een nieuw jaar geeft ook altijd weer ruimte om te kijken of alles nog steeds gaat zoals je wilt of dat het misschien tijd is om het anders te doen. Voor mij begon het jaar met de mogelijkheid om het anders te doen! Dat kan 

The best of me

The best of me

Drie maanden revalideren heeft een nieuwe vrouw tevoorschijn getoverd  Een dikke en zware jas van emotionele pijn heb ik achter me gelaten en een heerlijk zacht en warm vest vol kracht, kaders, selflove, humor en vertrouwen heb ik aangetrokken. Bij iedere therapeut kreeg ik een 

Yoga bij Chronische pijn

Yoga bij Chronische pijn

Naar aanleiding van de zoektocht naar healing heeft Mandy, die lang last had van migraine en endometriose, vier jaar geleden de ziekte van Lyme kreeg en vorig jaar de diagnose fibromyalgie en daardoor constante pijn ervaarde, in de yoga zachtheid gevonden. ‘Naast alle chronische pijnen die ik ervaarde was ik ook yogadocent. In eerste instantie vond ik dat erg frustrerend, want mijn lijf deed steeds minder wat ik wilde, maar ik wilde wel hetzelfde met mijn lijf blijven doen. Tijdens mijn pijnrevalidatieproces gebeurde er eindelijk iets wat ik wel wist, maar waar ik zelf maar niet bij kon komen. In dit proces met mezelf en het naar binnen keren en liefdevoller naar mezelf zijn, werd het me helder dat ik mijn mindset moest gaan veranderen en dat ik dan nog steeds prima yoga kan beoefenen en een goede yogadocent kon zijn.’ Yoga werkt verbindend, maakt de spieren lang en werkt stress regulerend, perfect voor iemand met een chronische ziekte of chronische pijn, maar niet altijd even aantrekkelijk als je alle mooie en perfecte yogafoto’s langs ziet komen. Dat beeld laten we dan ook los! De yogalessen voor deze doelgroep zijn niet heel anders dan de vorm yoga die we al geven bij Yoga Beer, helend en aandachtig, maar je krijgt nog een extra aanvulling om de houdingen aan te passen en bijvoorbeeld props( hulpmiddelen) te gebruiken. Heb jij het gevoel dat je dit een keer wilt proberen? Je bent van harte welkom, prive of in een kleine groep in de studio. Je bent verzekerd van volledige aandacht en je krijgt de les van ervaringsdeskundige die jou nooit over je grens laat gaan.
Maen-Dy-Moon

Maen-Dy-Moon

Welkom op de site van Maen-Dy-Moon. Vanaf deze plek wil ik jullie gaan informeren over de mooie, bijzondere en leuke dingen die ik tegenkom in mijn praktijk. En, zoals ik al jaren doe, schrijf ik blogjes over van alles en nog wat, maar vooral over 

Nieuwe ronde, nieuwe kansen

Nieuwe ronde, nieuwe kansen

Een nieuw jaar, een nieuwe bladzijde in mijn boek, en langzaam aan toch ook wel een nieuwe ik… Ook al is de overgave en de berusting er steeds meer en meer, en voelt het ook goed dat ik nooit meer dezelfde word als die ik 

SOS

SOS

Ik heb voor het eerst in ruim 10 maanden een hele goede week gehad. Een hele week met vrijwel geen pijn, vrijwel geen vermoeidheid en bijna weer net als vroeger. Ik voel me weer vrij en alsof ik de hele wereld aan kan. Na ruim 10 maanden heb ik deze dagen omarmt. Niet bang voor wat er gaat komen, maar genoten van ieder moment, iedere dag en wat was dat fijn.
Inmiddels voel ik me nu weer een aantal dagen slechter worden, maar ook die neem ik voor lief. Vooral nu ik een week me zo goed heb gevoeld.

Deze week is ‘De week van de teek’, aandacht voor de ziekte van Lyme. De afgelopen maanden heb ik de acties van alle Lyme verenigingen vanaf de zijlijn gevolgd, maar vandaag voelde ik me daadkrachtig genoeg om me er persoonlijker mee te verbinden. Ik heb een foto van mezelf gemaakt met SOS op mijn hand en deze op al mijn social media kanalen gepost met de vraag voor erkenning.

Maar ook om te delen hoe wij, mijn gezin met mij, hiermee dealen. Ons gezin, mijn werk als zelfstandig ondernemer, als moeder en als yogajuffie met lymelijf. Ook al heb ik een enorm steunend thuisfront, het is een uitdaging.

En nadat ik het op alle social media heb gezet wilde ik dit natuurlijk ook delen op mijn persoonlijke blogpagina. En ik hoop met alle media aandacht die alle Lyme verenigingen hebben deze week, dat er echt wat veranderd voor alle lymies. Erkenning alleen al zou heel fijn zijn!

IMG_2670
HET IS WEEK VAN DE TEEK EN DAAR HEB IK WAT MEE! IK DOE MEE MET DE CAMPAGNE S.O.S. OM AANDACHT EN ERKENNING TE VRAGEN VOOR DE ZIEKTE LYME. IK BEN MOEDER, ZELFSTANDIG ONDERNEMER EN YOGAJUFFIE MET LYME EN ERVAAR IEDERE DAG DE UITDAGING OM HIER GOED MEE OM TE GAAN EN MIJN LEVEN ZO GOED MOGELIJK TE LEIDEN. IK BEN NIET BEDLEGERIG, NIET VERLAMD EN HEB GEEN LAST VAN DEPRESSIES. WEL HEB IK ALTIJD PIJN IN MEER OF MINDERE MATE, BEN IK EXTREEM MOE EN HEB IK LAST VAN UITVALVERSCHIJNSELEN. IK KAN HIER NOG GOED MEE LEVEN, MAAR IK WEET DAT HET VEEL ERGER KAN. REGULIER IS ER GEEN ERKENNING EN GEEN BEHANDELING. IK HEB MIJN REGULIERE BEHANDELING GEHAD EN BEN UITBEHANDELD. COMPLEMENTAIR ZIJN ER MEER MOGELIJKHEDEN EN VOOR ELKE PATIËNT IS DIE ANDERS. EEN ZOEKTOCHT. FYSIEK, EMOTIONEEL, MENTAAL EN FINANCIEEL IS HET EEN PITTIGE WEG, VOOR DE LYMEPATIENT MAAR OOK DE OMGEVING. IK HEB HEEL VEEL GELUK MET EEN ENORM STEUNENDE OMGEVING. ERKENNING VOOR ALLE LYMIES ZOU AL HEEL FIJN ZIJN!#SOSLYME #ERKENNING #BEHANDELING #REGULIER#COMPLEMENTAIR #ILADS #YOGAJUFFIEMETLYMELIJF#YOGABEERBUSSUM #MANDYSSOUL
Yogajuffie met Lymelijf

Yogajuffie met Lymelijf

Ook al is de Lyme bij mij niet officieel gediagnosticeerd, ik heb inmiddels al zeven maanden heftige klachten en vooral veel pijn. En ook al doe ik het al zeven maanden heel rustig aan, heb ik mijn dieet aangepast, gebruik ik supplementen, kruiden, cbd olie 

Kerst, omarm je pijn

Kerst, omarm je pijn

Een bijzondere stille kerst met weinig interactie, dat was het plan en dat is het geworden. Helaas wel met enorm veel pijn. Ik lijk in mijn lijf wel weer terug in de zomer. Ik ben mijn lijf kwijt, ben enorm uitgeput en alle gewrichten doen 

Transformatie

Transformatie

Transformatie, verandering, overgang een thema in ieders leven, maar op dit moment een waar ik me heel bewust van ben. En niet alleen de transformatie op dit moment, maar ook de keren hiervoor in mijn leven. En dan zie ik een ritme. Iedere 10 jaar in mijn leven vind er een grote verandering plaats.

Ik ben in 1969 geboren in het plaatsje Zevenaar, bij de Duitse grens. Iedereen in Nederland kent Zevenaar ook als laatste plaats/AC restaurant voordat je de grens overgaat. Mijn eerste 18 levensjaren vinden hier plaats. Al vrij jong wist ik dat ik niet voor altijd op deze plek wilde blijven en dat ik de wereld in wilde. Net als iedereen was ik overtuigd dat er iets speciaals op mijn pad zou komen en dat ik alles uit het leven wilde halen. Van de kleuterschool, naar de basisschool en daarna de middelbare school. Wil naar de dansacademie en word uiteindelijk aangenomen in Rotterdam. Verder geen spannende dingen. Een eerste verliefdheid, een eerste vriendje, eerste keer liefdesverdriet en langzaam aan het uitvliegen.

Op mijn 18e vertrek ik naar Long Beach, Californië. Ik ga werken als au-pair. Wat een bizarre ervaring was dat! Dat heel gewone Indische meisje uit Zevenaar aan de andere kant van de wereld. Ik kon er niet aarden en had constant het gevoel alsof ik in een film speelde. Binnen zes maanden weer terug naar het kleine Nederland en mijn ex-vriendje werd weer vriendje en ik trok bij hem in in Aerdenhout, aan de andere kant van Nederland ten opzichte van Zevenaar.

Op mijn twintigste ben ik een ‘volwassen’ vrouw met baan en studie en huis. Helaas heb ik problemen met mijn eierstokken en ben ik ook vaak ziek en word een aantal keer geopereerd. Een half jaar na mijn laatste operatie blijk ik zwanger te zijn. Volgens de gynaecoloog was dat een wonder. Mijn vriend werd mijn man en we kregen een kindje, en nog een, en nog een. Weer is er bij mij het gevoel of het niet over mij gaat. Ik ben het wel, maar ik voel het niet. Na mijn derde kind ga ik weer studeren en ik ben aan het zoeken naar mijn identiteit. Mijn man en ik gaan beiden onze eigen weg en verliezen elkaar onderweg.

Op mijn dertigste ga ik met drie kleine kinderen verder drie hoog achter. Pijnlijk, pittig, maar voor het eerst in mijn leven voel ik dat ik het ben en dat dit over mij gaat. Ik word heel zelfstandig en krachtiger dan ooit. Ik ben een leeuwin met haar welpen en ga van drie hoog achter weer naar een eigen huis en van thuismoeder naar werkende moeder.
Ik leer mijn nieuwe man kennen en na een paar jaar komt er nog een kindje bij. Wij trouwen op mijn veertigste verjaardag.

Inmiddels weer een paar jaar verder heb ik een goedlopende praktijk in Velserbroek en met een aankomende verhuizing richting Bussum start ik nog een praktijk in Bussum. Tijdens dit jaar raak ik geheel onverwacht zwanger van een meisje met Downsyndroom. Op mijn 41ste word zij stil geboren en volgt er een periode van rouw en vooral van nog meer voelen dat dit bij mij hoort en van mij is. Gek genoeg geeft me dat ook een fijn gevoel, ook al doet het zo’n pijn.

Twee jaar na Isabelle word mijn laatste kind geboren, een jongetje met autistische kenmerken en pittig gedrag. Ik krijg een hartinfarct en raak in een burn-out. Inmiddels is er naast de praktijk een kinderyogastudio bijgekomen en mijn bedrijf groeit en ik probeer de balans te vinden en te houden…. een uitdaging.

Vijf jaar later voel ik me al maanden niet lekker, niet genoeg energie, pijnlijke gewrichten en weer last van druk op mijn borst. We denken aan de overgang, want ik ben tenslotte 48.
Zo kwakkel ik nog een aantal maanden door, maar besluit in de zomer toch naar de huisarts te gaan, want ik heb ook vreselijk veel pijn in mijn nek, heb sinds een aantal maanden weer last van migraine, terwijl dat al jaren weg was en heb vaak tintelingen in armen en benen. Een been sleept zo nu en dan. Van de huisarts naar de neuroloog, want dit is geen overgang meer, maar is niet ok. Een zomervakantie volgt en ik voel me alleen maar slechter. Mijn lijf doet pijn, ik ben volledig uitgeput en krijg ontstoken ogen en huiduitslag. De neuroloog merkt dingen op die niet kloppen en stuurt me naar de MRI en bloedprikken. Mijn nek is niet zo mooi meer er zitten beschadigingen en een vernauwing, maar is nog niet van dien aard dat ik zoveel last heb als ik heb. Ondertussen voel ik me steeds zieker en besluit ik mijn seizoen met lesgeven een maand uit te stellen, want ik kan nauwelijks lopen, laat staan yogales geven.

Begin oktober belt de neuroloog. De borrelia bacterie is in mijn bloed gevonden. De ziekte van Lyme. En dan kloppen in ene alle symptomen. En nu?