The best of me

Drie maanden revalideren heeft een nieuwe vrouw tevoorschijn getoverd ?
Een dikke en zware jas van emotionele pijn heb ik achter me gelaten en een heerlijk zacht en warm vest vol kracht, kaders, selflove, humor en vertrouwen heb ik aangetrokken.
Bij iedere therapeut kreeg ik een laatste tip, ankertje, steen en van mijn ontzettende leuke fysiotherapeut vol humor kreeg ik deze kaart met dit plaatje.
Ze had twee plaatjes voor me.
De oneindige zee, zen en rust.
En deze prachtige vrouw.
Ik kon niet kiezen. Ze voelde allebei als mijn verlangen.
Zij koos en gaf mij de vrouw met de woorden: Mandy, dit ben jij!
Vrouwelijk, krachtig, zacht, avontuurlijk, grenzen opzoeken en nu ook erkennen, genieten en je eindelijk helemaal laten zien zoals en wie je bent ?
Mijn eerste gedachte was een oude bekende: Was het maar waar!
Met direct gevolgd: ja, dank je wel. Dit ben ik! Dit is wie ik waarschijnlijk altijd al was, maar die ik nu ook durf te tonen?

Ik ben dankbaar dat ik mezelf dit proces de afgelopen drie maanden heb gegund en ik ben dankbaar voor het geweldige team wat mij drie maanden heeft gespiegeld en mij heeft laten spelen en al het vertrouwen in mij had.

Ik ben er weer! Niet chronisch ziek, maar nog steeds met een chronische uitdaging en met nog steeds dagelijks fysieke pijn, maar enorm sterk, krachtig, zacht, genieten, liefdevol en zin om mijn eigen pad weer te vervolgen ?

Dit prachtige beeld is van @casperfaassen 

Yoga bij Chronische pijn

Naar aanleiding van de zoektocht naar healing heeft Mandy, die lang last had van migraine en endometriose, vier jaar geleden de ziekte van Lyme kreeg en vorig jaar de diagnose fibromyalgie en daardoor constante pijn ervaarde, in de yoga zachtheid gevonden. ‘Naast alle chronische pijnen die ik ervaarde was ik ook yogadocent. In eerste instantie vond ik dat erg frustrerend, want mijn lijf deed steeds minder wat ik wilde, maar ik wilde wel hetzelfde met mijn lijf blijven doen. Tijdens mijn pijnrevalidatieproces gebeurde er eindelijk iets wat ik wel wist, maar waar ik zelf maar niet bij kon komen. In dit proces met mezelf en het naar binnen keren en liefdevoller naar mezelf zijn, werd het me helder dat ik mijn mindset moest gaan veranderen en dat ik dan nog steeds prima yoga kan beoefenen en een goede yogadocent kon zijn.’ Yoga werkt verbindend, maakt de spieren lang en werkt stress regulerend, perfect voor iemand met een chronische ziekte of chronische pijn, maar niet altijd even aantrekkelijk als je alle mooie en perfecte yogafoto’s langs ziet komen. Dat beeld laten we dan ook los! De yogalessen voor deze doelgroep zijn niet heel anders dan de vorm yoga die we al geven bij Yoga Beer, helend en aandachtig, maar je krijgt nog een extra aanvulling om de houdingen aan te passen en bijvoorbeeld props( hulpmiddelen) te gebruiken. Heb jij het gevoel dat je dit een keer wilt proberen? Je bent van harte welkom, prive of in een kleine groep in de studio. Je bent verzekerd van volledige aandacht en je krijgt de les van ervaringsdeskundige die jou nooit over je grens laat gaan.

Maen-Dy-Moon

Welkom op de site van Maen-Dy-Moon.
Vanaf deze plek wil ik jullie gaan informeren over de mooie, bijzondere en leuke dingen die ik tegenkom in mijn praktijk. En, zoals ik al jaren doe, schrijf ik blogjes over van alles en nog wat, maar vooral over healing, coaching en mijn eigen processen.
Al mijn vorige blogjes kan je vinden op mijn andere website www.yogabeerbussum.nl en uiteraard zullen alle yoga gerelateerde blogjes daar blijven en mijn healing en persoonlijke blogjes verhuis ik hiernaar toe.
Naast Maen-Dy-Moon en studio Yoga Beer is er ook nog studio YB (spreek uit iep) en daarop vind je de webshop met alle andere leuke dingen die mij inspireren en waar ik nieuwe mogelijkheden ontwikkel waaronder de YogaBag en de Bat-YB.

Heb je vragen en/of opmerkingen over mij, deze site of over een afspraak? Dan ben ik altijd te bereiken op 06-27511824 (telefoon of app) uiteraard mag je me ook een mail sturen op maen@maendymoon.nl 

FibroLymeYogi

Ik heb al een tijdje niet meer geschreven op mijn blog over mijn reis met de ziekte van Lyme. Dat komt vooral omdat ik het idee heb dat ik inmiddels ben gewend aan het chronisch ziek zijn.
Mijn leven is aan de ene kant enorm veranderd, aan de andere kant ook eigenlijk helemaal niet. Ik doe nog steeds wat ik leuk vind en waar ik blij van word, ben nog steeds zelfstandig ondernemer, ben nog steeds mamma van geweldige kinderen en ik heb nog steeds nieuwe ideeën en zin om nieuwe projecten op te starten. Maar dit allemaal wel in een heel ander tempo.
Ging ik voorheen altijd direct in de vijfde versnelling, tegenwoordig schakel ik regelmatig terug naar neutraal. En als ik dat niet op tijd doe, dan doet mijn lijf dat voor me en ben ik weer vier tot tien dagen niet beschikbaar en lig ik op mijn bed.

De uitdaging is inmiddels mijn nieuwe leven geworden en ik kan zelfs om hulp vragen tegenwoordig. Toch gaat onderliggend mijn ziekte gewoon door en worden sommige symptomen erger of veranderen er weer symptomen. Mijn eerste reactie is altijd: “O dat is de Lyme weer”. Maar is dat altijd zo? Ik kan natuurlijk ook wel eens een griepje hebben of gewoon iets anders.
Omdat mijn reumatische klachten weer begonnen toe te nemen ben ik toch maar weer eens naar de huisarts gegaan en doorgestuurd naar de reumatoloog.

Inmiddels ben ik weer een paar weken verder en met nieuwe diagnoses erbij waar wederom geen reguliere behandelingen voor zijn. Naast de chronische ziekte van Lyme is er nu ook fibromyalgie en artrose in de handen bijgekomen. En als ik onderzoek ga doen dan vind je regulier nergens de link tussen Lyme en fibromyalgie, maar ga je iets verder zoeken, dan komen er toch zeker wat linkjes naar boven die ik al wel vermoedde.
De combinatie Lyme/Fibro komt veel voor, maar regulier is er weer geen behandeling.

Regulier gezien is mijn volgende stap pijnrevalidatie, en ik mag met een antidepressiva gaan experimenteren die goed zou kunnen werken tegen de pijn. En dat is het dan.
Daarnaast ben ik ook bezig met een arts die vanuit de Chinese geneeswijze kijkt en van hem heb ik nu een kruidenmix om idd de Lyme die, zover we weten, nu al drie jaar in mijn lijf zit eruit te krijgen. Als dat lukt zullen de fibro klachten ook verdwijnen. Ik kan niet wachten!
Ondertussen adem ik in en uit en ga ik weer lekker verder en hopelijk komt er verandering, want ik zou wel weer eens lekker willen slapen, wakker worden en bewegen zonder pijn en weer energie voor 100 willen hebben 🙂

Ziekte van Lyme, COVID-19, verkouden, griep, overgang….wikken & wegen???

Sinds half maart, het begin van de overname van Nederland door COVID-19 en de lockdown, wik en weeg ik mijn gevoel en ervaring met deze hele toestand op te schrijven. En dan vooral mijn ervaring met dat ik soms niet meer weet wat ik voel. Is het Lyme? Is het de overgang? Heb ik COVID-19? Of is het een ordinaire verkoudheid? Natuurlijk zal er niets nieuws in mijn woorden staan, maar zo nu en dan raak ik zelf in de war van wat er gebeurt in mijn lijf en hoe dat synchroon loopt met de wereld.

Mijn lijf functioneert nu drie jaar niet meer op de manier hoe die dat daarvoor wel deed. Ik was letterlijk en figuurlijk sterk, had tomeloze energie en was altijd in om het roer eens om te gooien. Omdat ik drie jaar geleden, 48 jaar jong, dacht dat ik zeer waarschijnlijk in de overgang was beland en dat daarom mijn lijf het niet meer aankon om 12 yogalessen en 8 coaching/healingconsulten week te geven, gaf ik daar in eerste instantie niet zoveel aandacht aan. Toen ik steeds slechter werd, een tweede tik aan mijn hart kreeg en ik mezelf bijna niet meer op kon rapen van vermoeidheid en de huisarts ook niet meer het idee had dat dit de overgang was, gingen er toch wat alarmbellen af. Was dit het resultaat van altijd doorgaan?
Een paar maanden later kwam de diagnose en was het de ziekte van Lyme. Na twee antibiotica kuren en daarnaast supplementen en alternatieve kuren gebeurde er niets. Regulier was ik klaar, ik kreeg een hand en kon pijnstilling krijgen en complementair had ik de meeste dingen geprobeerd, behalve dat waar je 10.000 euro nodig voor had…

Ik pakte mijn praktijk en yogastudio weer op, paste mijn rooster aan en ging weer aan het werk. In de slechte periodes lig ik veel op bed en heb ik inmiddels een batterij aan hulpmiddelen waar de paramedische uitleenservice jaloers op wordt, in de goede periodes voel ik me bijna weer als vanouds en ben ik lekker aan het werk en geniet van mijn wandelingen met de hond en mijn kinderen.

Inmiddels ben ik 50, bijna 51, absoluut in de overgang, heb nog steeds Lyme en voel ik me in periodes nog steeds heel slecht. In die periodes twijfel ik aan mijn lijf, aan mijn verstand en denk ik zo nu en dan ook, is dit het? Omdat Lyme zo’n vreemde ziekte is met diverse symptomen die op allerlei andere ziektes lijken, slaat de twijfel regelmatig toe.Toen we half maart te maken kregen met COVID-19 is er nooit de angst geweest dat ik het zou krijgen. Vanaf het begin geloof ik dat het doem scenario wordt uitvergroot en het voelt als een machtsspel in de wereld waarin ‘de gewone mens’ zijn vrijheid wordt ontnomen..  Toch wil ik me wel aan de regels houden, want ook al heb ik er geen angst voor, ik zou nooit willen dat een ander ziek zou worden door mij. Dus ik heb me samen met mijn gezin opgesloten en toen we weer een beetje meer vrijheid kregen, heb ik dat gedoseerd gedaan en vooral rekening gehouden met mijn medemens.

Maar de symptomen van Lyme, griep en overgang lijken allemaal enorm op elkaar, dus wat is wat?? Van de week werd ik verkouden en met keelpijn wakker. Mijn jongste zoon lag bij mij en was ook verkouden, beetje keelpijn en een beetje hoofdpijn. In principe voor ons gewoon een verkoudheid, veel drinken, vitamine C en rustig aan doen, maar toch heb ik de afweging gemaakt om me te laten testen. Niet zozeer voor mezelf, maar voor mijn omgeving. Dus samen met mijn zoontje naar de teststraat en nu wachten. Wij zijn overtuigd dat we gewoon verkouden zijn, maar nemen toch het zekere voor het onzekere en wachten nu 48 uur af..
Mijn hoofd en mijn lijf zijn in de war en zo is dit land en deze wereld ook..

Heal the world

De nacht nadat Michael Jackson overleed, 25 op 26 juni 2009, hoorde ik de hele nacht het nummer Heal the world. Ik weet niet of ik sliep of dat ik in een tussenfase was, maar wat ik me heel goed herinner is dat nummer wat de hele nacht door mijn systeem heen ging.

Nadat ik de afgelopen vier maanden best veel ziek ben geweest door de Lyme, voelde ik de laatste twee weken eindelijk weer wat energie terugkomen.
Sinds twee dagen is mijn lijf weer zwaar en pijnlijk. Ik ben voorzichtig, want ik weet dat mijn immuunsysteem niet goed is, dus ik wil liever geen Coronavirus  krijgen. Uiteraard weet ik dat we waarschijnlijk allemaal in meer of mindere mate het virus meekrijgen, dus ik probeer me met alle supplementen, rust, yoga en meditatie te bewapenen om dan maar zo sterk mogelijk dat proces in te gaan.

En terwijl ik zo met mijn eigen processen bezig ben komt weer die MJ langs met Heal the World. Ok. Ik doe mee. Ik ben altijd overtuigd geweest dat als je als healer andere heelt je ook jezelf en ook een stukje van de wereld meeneemt en heelt.
Dus, om de wereld te helpen, en ik weet echt wel dat ik een druppel ben op de gloeiende plaat, is dit wat ik nu kan doen.

Omdat ik al iedere dag mezelf een healing geef ga ik vanaf vandaag naast mezelf ook de wereld healen en wie wil neem ik daarin mee.
Heb je behoefte aan een wat gerichtere energiestroom, mail of app dan je naam en je healing behoefte toe en dan stem ik me gerichter op je af.
Iedere ochtend om 7.00 uur en iedere avond om 21.00 uur zal ik gaan zitten en natuurlijk kan je in meditatie met me meedoen. <3

Lyme als suprise ei

Iedere dag wakker worden met de ziekte van Lyme is net zoiets als iedere dag een surprise ei krijgen.
Je weet niet hoe je wakker word en welke verassing Lyme die dag voor je in petto heeft. Al moet ik zeggen dat de verassing steeds minder spannend word, maar ik me nog steeds kan verbazen over de hoeveelheid verassingen die er in het ei zitten…
De laatste week is er weer een nieuwe bijgekomen en die kan zo maar mijn mentale gesteldheid aantasten vrees ik. Ik hoor op de meest onverwachte momenten sirenes. Ze klinken ver weg en het duurt iedere keer even voordat ik erachter kom of het echt is of dat het alleen in mijn hoofd gebeurt.
Ik blijf het verassingsei waarin geen pijn en een uitgerust gevoel zit toch nog steeds het allerleukste ei vinden

Nieuwe ronde, nieuwe kansen

Een nieuw jaar, een nieuwe bladzijde in mijn boek, en langzaam aan toch ook wel een nieuwe ik…
Ook al is de overgave en de berusting er steeds meer en meer, en voelt het ook goed dat ik nooit meer dezelfde word als die ik ooit was (dit geldt natuurlijk voor iedereen, altijd). Nu is er toch weer even zo’n moment die ik best lastig vond, maar nadat de beslissing is genomen me bevrijd voel.

De afgelopen weken voelde ik met fysiek weer slechter worden en ik kan er maar niet de vinger op leggen wat er dan gebeurt en hoe dat komt. Vorig weekend voelde ik de climax aankomen en dat zorgde voor weer een volledige uitschakeling van mijn lijf voor twee dagen. Daar kan ik me al best goed aan overgeven. Alsof het went, maar wat niet went is mijn enorme verantwoordelijkheid naar de wereld om mij heen. In eerste plaats mijn gezin, die dat eigenlijk prima aankunnen en daarnaast mijn eigen praktijk en yogastudio.

Afspraken in mijn praktijk kan ik verzetten, maar vaste lessen vol met leerlingen is een ander ding. En natuurlijk ben ik al ruim een jaar of misschien al wel langer aan het denken, hoelang kan ik dit nog volhouden. Als ik me goed voel kan ik namelijk prima 2, soms 3 lessen op een dag geven. Verder kan ik dan niets meer, maar dan ben ik in ieder geval mijn verplichting nagekomen.
Maar op mindere en slechte dagen wordt dat wel heel lastig. En dat is het vervelende van deze ziekte ook nog eens dat het zo grillig is dat ik echt niet weet hoe het vanmiddag, vanavond of morgen met me gaat.
Die onvoorspelbaarheid maakt het lastig om je eigen bedrijf te hebben en vooral om een Yogastudio te hebben.

Tijd voor versterking dus. Op zoek naar iemand voor het avondprogramma. En op het moment dat ik volmondig Ja zeg en de deur open gooi is het goed. Ik voel me opgelucht en wens dat heel snel de allerleukste yogajuf bij ons in de studio komt lesgeven op de maandagavond!

End of a decade, en wat voor een..

Oudjaarsdag 2019, over zo’n 9 uur gaan we een nieuw decennium in. Tijd voor mij om terug te kijken, want het was een heftige. In 2010 verhuisde ons gezin van Haarlem naar ’t Gooi, verwachtten we ons jongste meisje, maar die werd stil geboren. Schreef ik een boek en die werd uitgegeven. Ondertussen werd mijn oudste dochter zieker en is nog steeds aan het worstelen met haar ziekte. Alle drie mijn dochters gingen bijna gelijk het huis uit. In 2012 werd ons jongste zoontje geboren, wat ook niet geheel vanzelf ging en die ook wat hobbels meenam in zijn ontwikkeling en nu zo super goed gaat. Mijn oudste zoon ging het huis uit, maar kwam ook weer terug. Eind 2012 kreeg ik mijn eerste hartinfarct, ontzettend schrikken, maar ook weer verder.
Mijn bedrijf groeide en ik werkte hard. Deed er daarnaast nog allemaal start-ups bij en ik leerde heel veel, vooral hoe ik mezelf steeds tegen een burn-out aan werkte.
In december 2017 kreeg ik weer een hartinfarct, precies 5 jaar later, en wel een duidelijk signaal dat het tijd werd om het anders te doen.
Tijd om minder hard te gaan werken en liever voor mezelf te worden. Maar ik voelde me maar niet beter worden en dacht dat ik met mijn 48 jaar gewoon in de overgang zat. Maar het lijf sputterde enorm tegen, hoe onhandig als je met je lijf werkt. Geen herstel meer en mijn altijd zo krachtige lijf verdween. Ondertussen werd mijn moeder ziek, iets waar ik nooit aan had gedacht en wat me enorm raakte. Mijn moeder was nooit ziek!
Ik sluit eind 2019 af op mijn 50e met een chronisch ziek lijf, met veel pijn en zelfs vandaag weer een verrassende nieuwe pijn erbij.

Het leven komt en gaat en wat is geweest komt niet meer terug en ook dat is ok, ook al voelt het soms zo verdrietig.

Ik ben heel dankbaar. Wat heb ik veel geleerd, ontvangen, gegeven, pijn gehad, verdriet gevoeld, maar net zoveel blijdschap, vreugde en geluk gekregen de afgelopen 50 jaar.
Op naar het volgende decennium, maar wat mij betreft mag het iets zachter en met vooral heel veel wijsheid.

Voor iedereen die dit leest een heel happy & loving 2020 <3

Het grote Lyme avontuur

Het grote avontuur of terwijl de ziekte van Lyme. Vannacht was weer zo’n nacht. Wakker, pijn en rusteloos. En terwijl ik zo in mijn bed lig te draaien, bedenk ik me hoe ik voor mezelf, na bijna twee jaar, de ziekte van Lyme het beste kan beschrijven. En ik realiseerde me dat het echt een ziekte is voor avonturiers. Hou je van een uitdaging en wil je vooral niet weten wat je kan verwachten? Dan ben je bij Lyme aan het goede adres. Je kan zomaar uit het niets doodziek worden. Dit overkwam me dit weekend weer. Gewoon het licht uit. Je krijgt zomaar nieuwe pijntjes, uitvallen en andere symptomen of verschijnselen erbij en andere gaan ook weer weg. Je kan het ene moment bijna alles en het andere moment ben je blij dat je in iedergeval kan ademhalen.
Het is dus nooit saai met de ziekte van Lyme en ook al is het vaak enorm vervelend, onvoorspelbaar, beïnvloed het je volledige leven, het lijkt ook te wennen en je gaat er niet dood aan. Wat helpt is een enorme dosis humor?